8 de enero de 2010

La decisión de Valledor


Nun ta claro lo que vaiga facer Francisco Javier Valledor, l’ex diputáu d’Izquierda Xunida recién dimitíu, nes elecciones vinientes. Pero la historia ye necia, mui necia, y ye probable que veamos cómo se vuelven repetir esquemes pasaos. A saber: a últimos de los ochenta Xuan Xosé Sánchez Vicente abandonó les llistes del PSOE y fundó’l Partíu Asturianista. A últimos de los noventa Sergio Marqués abandonó les files del PP y fundó la Unión Renovadora. Y, agora, a últimos d’esta década qu’acaba, Javier Valledor abandona les files d’Izquierda Xunida y... Efectivamente, nun sabemos si va fundar o non una opción política propia. Pero queden quince meses pa les autonómiques y nun ye gota descartable que valore presentase como cabeza de cartel d’una opción asturianista y d’isquierdes. La bona noticia, pa él, ye que, de facelo, nun va necesitar fundar un partíu nuevu: hai sigles abondo nel actual panorama políticu qu’ofrece-y. Y la mala noticia, pa él, ye que los precedentes nun ayuden a albidra-y un futuru provechosu.

Sánchez Vicente consiguió caltener un diputáu dos lexislatures; pero lleva tres ensin ser a repetir. Sergio Marqués algamó tres diputaos una lexislatura; pero lleva dos ensin repetir tampoco. Nun dicimos que seya un problema namás d’ellos. Lo que queremos dicir ye que cuesta; que cuesta muncho; facese un buecu nes estructures politiques, ya bien consolidaes, del país. Y que Valledor, si se decide, va camín de repetir trayectoria, esmolecimientu y resultaos. A nun ser, claro, que cambie completamente los esquemes d’actuación y nun se resigne a siguir los caminos andaos por otros sabiendo de sobra ónde van acabar.

Sánchez Vicente y Sergio Marqués tardaron demasiao en decatase que teníen que dir xuntos. Pero ya yera tarde. Valledor, agora, seguramente nin se plantea xuntase con ellos. Y pa cuando lo faiga, de xuru tamién va ser tarde; demasiao tarde. Hai años, una opción asturiana que contara coles figures d’un ex presidente del PP, un ex diputáu del PSOE y un ex conseyeru d’Izquierda Xunida; entrambos los tres con experiencia parlamentaria y de gobiernu; podía enseñar una fuerza tremenda. Diba ser una xuntura contra-natura y difícil de xestionar. Sí: mui contra-natura y mui difícil de xestionar. Pero esa dificultá bien podía considerase tamién la so mayor fortaleza; si estos señores son a ponese d’alcuerdu, igual pagaba la pena atender pa lo que nos tan diciendo.

Naide dixo que consolidar una opción asturiana en política fuera fácil. Pero si nun s’echa tola carne nel asador, ya ye, directamente, imposible. Por eso, o l’asturianismu apuesta por caminos nuevos pa llegar a sitios nuevos o, de siguir con tantes divisiones como siempre, nunca va llegar a nada.

1 comments:

Anónimo dijo...

Saludos Inaciu:
Creo que Valledor ye un "activu" pal nacionalismu/asturianismu que nun se pue dexar aparcáu. Un partidín nuevu ¿pa qué? ¿Otru más? Valledor tenía que mover ficha y ser cabeza llista d´una xuntanza nacionalista. Asina de claro. Pero pa eso elli tien que falar con della xente (y los micro-partíos asturianos minoritarios falar con él. De lo contrario, como bien dices, más de lo mesmo.
Prestome´l to artículu.
Carlos X. Blanco